Η πατρίδα μας, όντας μικρή κι αδύναμη, φυσικό ήταν να
γνωρίσει από τα παλιά χρόνια άγριους σκλαβωμούς, αλλά παράλληλα να καταγράψει
ηρωισμούς και θυσίες των παιδιών της, που μη βαστώντας τη σκλαβιά ξεσηκούνωνταν
και δεν ησύχαζαν ως να της εξασφαλίσουν πάλι την λευτεριά της. Σ’ αυτούς τους
ξεσηκωμούς, που ολόψυχα λάβαιναν μέρος τα καλύτερα παλικάρια της, όταν περνούσεν
ο σάλος και τα πνεύματα κατακάθιζαν, κατά έναν περίεργο τρόπο η Ιστορία, αυτός
ο αδέκαστος ελεγκτής, ερχόταν, βαθμολογούσε, άμειβε ή καταδίκαζε, και στα
επίσημα, τα αμετακίνητα αρχεία της κατέγραφε τους αρίστους των αρίστων.[...]
