ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΝΑΟΣ (αρχιτεκτονική) :
Ο ναός στην ελληνική αρχαιότητα ήταν η κατοικία του θεού, το κτήριο που
στέγαζε το λατρευτικό άγαλμα μιας ή περισσότερων θεοτήτων, και όχι ο
χώρος συνάθροισης των πιστών, όπως στο χριστιανικό κόσμο. Αυτό φανερώνει
και το ουσιαστικό «ναός», που προέρχεται από το ρήμα «ναίω» (=κατοικώ).
Το λατρευτικό άγαλμα τοποθετούνταν στο βάθος του ναού, πάνω στον κατά
μήκος άξονα του κτηρίου. Οι θρησκευόμενοι συγκεντρώνονταν στον
περιβάλλοντα χώρο έξω από το κτήριο του ναού, όπου βρισκόταν και ο βωμός
για την προσφορά θυσιών και την άσκηση της λατρείας.
